[fic kihae] Kihae Step Love EP.6
posted on 24 Dec 2008 23:00 by unconditional-love
ฮีซอลเอ่ยจบ ก็กระโดด ขึ้นมานั่งขัตตะมาต อยู่หน้าดงแฮ ก่อน จะเอื้อมมือมาลูบผมของดงแฮ
"แหยะ หัวนายเหนียวชะมัด"
ฮีซอลทำหน้าเเหย ก่อนจะเอามือไปเช็ดที่ผ้าห่มของเด็กหนุ่มตัวเล็กกว่าตรงหน้า
ดงแฮยิ้มแหะๆ ก็จะไม่ให้เหนียวได้งัยล่ะ น้ำส้มของเจ้าคิบอม มันยังอยู่บนหัวอยู่เลย
หน่ะซิ
"เอ่อ คือ..." ดงแฮ เริ่มกระอัก กระอ่วน ทำตัวไม่ถูก ก็เค้าหน่ะไม่เคยอยู่กับคนอื่น2ต่อ2
ในห้องนอน แถมยังพึ่งจะรู้ว่าเค้าเป็นพี่ชายอีกตะหาก
โอ้ยย ดงแฮเครียด
"นี่ ไม่ต้องเกร็งหรอกน่า เดี๋ยวก็ชิน ชั้นว่า นายไปอาบน้ำเหอะ เร็วๆด้วย ชั้นมีเรื่องจะคุย"
พูดจบ ฮีซอลก็ฉุดดงแฮขึ้นจากที่นอน เเล้ว ดันเข้าไปในห้องน้ำโดยที่เจ้าตัวยังไม่ได้
พูดอะไรซักคำ
"เร็วๆ เข้าล่ะ ขืนนายซักช้า ชั้นฆ่านายแน่"
สิ้นเสียงของฮีซอล ดงแฮที่อยู่ในห้องน้ำก็แทบจะ เปิดฝักบัวล้างหัวเหนียวๆออกแทบไม่ทัน
15 นาที ผ่านไป....
"รีบแต่งตัวเร็วๆเข้า ชั้นมีเรื่องคุยด้วยนิดหน่อย"
ฮีซอลที่นอนดูทีวี อยู่บนเตียงของดงแฮเอ่ย ก่อนจะหันกลับมาสนใจรายการทีวีที่อยู่
ตรงหน้าต่อ
"ฮะ "
ดงแฮรับคำ
ว่าเเต่ สรุปเเล้วนี่ห้องของผมหรือห้องของพี่กันเเน่เนี่ยพี่ฮีซอล
"เสร็จแล้วฮะ พี่ฮีซอล " ดงแฮเอ่ย ก่อนจะลากเก้าอี้จากโต๊ะเขียนหนังสือมานั่งๆเตียง
ฮีซอล เหลือบมองดงแฮเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวนั่งให้อยู่ในท่าที่ห้อยขาลงจากเตียง
"นายใส่ยูนิฟอร์มของโรงเรียนเเล้วขึ้นชะมัดเหมือนชั้นไม่มีผิด"
ฮีซอลเอ่ยชมดงแฮที่นั่งอยู่ข้างหน้าโดยไม่วายที่จะหันมาชมตัวเองด้วย ดงแฮยิ้มอย่างอายๆ
"นี่ ดงแฮ ชั้นรู้นะ ว่านายหน่ะโดน คิบอมมันแกล้งเยอะเลยล่ะซิ"
ฮีซอลเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักใจไม่เบา ดงแฮที่กำลังเช็ดผมอยู่ถึงกับชะงัก
"เปล่าหรอกฮะ ใครบอกพี่ฮีซอลหรอฮะ"
ดงแฮ ปฏิเสธ หน้าตาเฉย ก่อนจะเเสร้งทำเป็นไม่สนใจ เช็ดผมต่อ
"เรื่องในบ้าน ชั้นรู้ทุกอย่างเเระ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่นายเข้าไปปลุกคิบอมเเล้วโดนบีบคอ
เรื่องน้ำส้มเมื่อวาน เรื่องที่โดนมันด่าไม่เว้นเเต่ล่ะวัน"
"ฮ่าๆ เล็กน้อยครับ ไม่เป็นไรหรอก ผมมาอาศัยอยู่ที่นี่ ผมมีสิทธิเลือกอะไรด้วยหรอฮะ"
ดงแฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ฮีซอลยิ้มบางๆกับความคิดของเด็กหนุ่มตรงหน้า
"นายนี่ คิดมากซะมัด นายเป็นน้องชั้นนะ อีกอย่างคุณหญิงแม่ฝากชั้นมาบอกนายว่าจัด
การคิบอมมันได้ตามใจเลย คุณหญิงเเม่ไม่ว่า"
ฮีซอลยิ้มบางๆให้กับเด็กหนุ่มตรงหน้า
อายุเเค่12เเต่นาย คิดอะไรได้เป็นผู้ใหญ่กว่าชั้นอีกแหะ
"ผมไม่กล้าทำอะไรคิดบอมหรอกฮะ พี่ฮีซอล คิบอมน่ากลัวจะตาย"
ดงแฮยิ้มเเหยๆ
ใครมันจะไปกล้าทำอะไรคิบอมล่ะ ก็มัน ออกจะโหดซะขนาดนั้น
"นี่ ชั้นจะช่วยนายเอง ดงแฮ"
ฮีซอลเอ่ยอย่างมั่นใจในฝีมือของตัวเอง แม้คิบอมจะไม่ค่อยเชื่อฝังเค้าเท่าพี่ใหญ่
แต่ก็พอเชื่อฟังบ้างเเระน่า
"ว่าเเต่ คุณหญิงแม่ตอนนี้อยู่ไหนหรอฮะ"
ดงแฮเอ่ย ก่อนจะเดินไปส่องกระจกที่โต๊ะเครื่องแป้ง เพื่อส่องความเรียบร้อยของตัวเอง
"อยู่ที่อังกฤษกับพี่ใหญ่หน่ะ"
"พี่ใหญ่?"
ดงแฮทำหน้าสงสัย
"พี่ชายคนโตหน่ะ เดี๋ยว นายก็คงได้เจอล่ะ"
"อ่อ ฮะ หวาย 6โมงครึ่งเเล้ว ไม่รู้คิบอมตื่นยัง เดี๋ยวผมไปปลุกคิบอมก่อนนะฮะ"
ดงแฮเเทบจะวิ่งออกจากห้องไปถ้าพี่ฮีซอลไม่ขัดซะก่อน
"นายไม่ต้องไปหรอก ชั้นสั่งให้นมยูไปปลุกเรียบร้อยเเล้ว"
"เฮ้ออ ขอบคุณครับ"
ดงแฮ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม
"นายหน่ะ เลิกทำท่าหงอๆได้เเล้ว ต่อจากนี้ไปนายจะต้องสู้กับคิบอมได้เเล้วนะ"
ดงแฮที่ตั้งท่าจะพูดปฎิเสทกลับพูดไม่ออกเมื่อ เห็นสายตาของฮีซอลที่จ้องมา
"ครับ สู้ครับ"
ดงแฮตอบเสียงอ่อย
ว่าแต่ ชั้นจะเอาอะไรไปสู้กับคิบอมได้ล่ะเนี่ยย
โฮกกกกกกกกกก ความหวังช่างน้อยนิด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ไม่ทันที่2สาว เอ้ย 1หนุ่ม กะอีก1หนุ่มน้อย กำลังคุยกันอย่างถูกคอ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
"นี่ ลี ดงแฮ จะไปโรงเรียนมั๊ยห๊า"
เสียงตะคอกของคิบอมทำเอาดงแฮสะดุ้งไม่น้อย
"ทำไงดีอะพี่"
ดงแฮถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน
"เดี๋ยวจัดการเอง แต่นายต้องสู้นะโอเคมะ"
ฮีซอลลูบหัวดงแฮเบาๆ
"ครับ สู้ครับ" ดงแฮเอ่ย ความสำเร็จ ทำไมมันอยู่สูงเหลือเกิ๊นนนนนนนน
"ไปนั่งที่เตียงซะ"
ฮีซอลผลักดงแฮไปที่เตียงก่อนที่ตัวเองจะเดินไปเปิดประตู
"อ้าว พี่"
สีหน้าของคิบอมตกใจไม่น้อยที่เห็นฮีซอลพี่รองยืนอยู่หน้าประตูห้องแทนที่จะเป็นดงแฮ
"ทำไม ตกใจมากเลยหรอ ที่เห็นชั้นหน่ะ"
ฮีซอลเอ่ยอย่างติดตลก แต่ในคำพูดนั้นเเสดงถึงว่าเค้าพูดจริงอย่างหน้าประหลาด
"ก็ ปล่าว"
คิบอมเอ่ยก่อนจะดันตัวเข้ามาในห้องนอนของดงแฮ ฮีซอลยิ้มมุมปากก่อนจะปิดประตู
"ดงแฮ นายคิดจะหาพวกรึไง หืม"
คิบอมหันมามองดงแฮที่นั่ง จุมปุก อยู่บนเตียง
"นี่ หัดมองคนอื่นเค้าในเเง่ดีบ้างซิ มันดีกับตัวนายเองนะ คิบอม"
ดงแฮเอ่ยยิ้มๆราวกับไม่กลัวอะไรเเต่มีใครอยากจะรู้มั๊ยยย ว่าในใจของดงแฮหน่ะ มันสั่นเสียจนรัวจะเป็นกลองอยู่เเเล้ว
เยสสสสส 1-0 ดงแฮนายเก่งม๊ากกกกกกกกกก ฮ่าๆๆๆๆ
"ปากเก่งขึ้นหนิ"
คิบอมเอ่ย ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเตียง
"นายเคยลองรึไง ถึงรุว่าชั้นหน่ะปากเก่ง"
ดงแฮเชิดหน้าขึ้น
ตายเเล้ววว พูดไรออกไปหว๊ะเนี่ย ลี ดงแฮ
"อยากให้ลองมั๊ยล่ะ" คิบอมยิ้มก่อนจะนั่งลงบนขอบเตียง
เฮ้ยๆๆๆๆๆ ซักเลยเถิดเว้ย
"เฮ้ยๆๆ ชั้นยังอยู่เว้ย ไปๆๆ ไปโรงเรียนกัน"
ฮีซอลเอ่ยก่อนจะยืนขึ้น
"พี่จะไปด้วยหรอ"
คิบอมหันมาถามฮีซอลที่ยืนจังก้าอยู่หน้าทีวี
"อะ เเน่นอนอยู่เเล้ว"
"ห๊า"
ทั้งคิบอมเเละดงแฮ ต่างอุทานกันเสียงหลง ต่างคนต่างหน้าเหวอไปตามๆกัน
ในตอนเช้าวันนี้ ภายในรถตู้สีขาวคันหรู สภาพจิตใตของเเต่ละคนเเตกต่างกัอย่างสิ้นเชิง
ชิ จะกลับมาทำไมตอนนี้ฟร่ะ ไอ่พี่บ้า โอ้ยย หงุดหงิด คิบอมคิดในใจอย่างหัวเสีย ตอนนี้
เค้าทำอะไรได้ล่ะนอกจากทำหน้าบูด ต้อนรับอารมณ์ที่ดงแฮมีพวกหน่ะ
แหม พอมีพวกหน่อยล่ะลั้ลลาเชียวนะ
"หนวกหู"
คิบอมพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด
ชิ คนบ้าอะไรเอาเเต่ใจตัวเอง
ดงแฮเบ้ปากกับความเอาเเต่ใจของน้องชายคนเล็กของบ้าน
"หนิ คิบอม หัดพูดซะบ้างนะ อย่าเงียบให้มันมากนักเลย "
พูดจบฮีซอลก็เอื้อมมือไปขยี้หัวของเจ้าน้องชายตัวดีที่นั่งอยู่ข้างหน้า ก่อนจะหันมา
เล่นกับดงแฮต่อ
"จิ๊" คิบอมเอามือปัดๆทรงผมของตัวเองอย่างหัวเสีย
ซักพักรถตู้สีขาวคันหรูก็จอดลงที่ประตูหน้าของโรงเรียน ทั้ง3คนเดินลงจากรถ
"ดงแฮเดี๋ยวไปทานข้าวเช้ากับพี่นะ"
ฮีซอลยิ้มก่อนจะควงเเขนของดงแฮเเล้วเอาหน้าถูเเขนดงแฮอย่างอ้อนๆ
บรรดานักเรียนคนอื่นต่างมองมาทางดงแฮเเละฮีซอลอย่างสนใจ
"หน้าไม่อาย "
คิบอมเหล่มอง ฮีซอลกับดงแฮเล็กน้อย ก่อนจะเดินขึ้นตึกเรียนไป
"ชิ เด็กแก่แดด ไม่ต้องสนใจดงแฮไปกินข้าวกัน"
ฮีซอลเเลบลิ้นไล่หลังคิบอม ก่อนจะหันมาคุยกะดงแฮต่อโดยไม่สนใจบรรดานักเรียนคนอื่นๆที่มุงทั้งคู่
อย่างสนใจ
"ฮะพี่ ว่าเเต่ทำไมพี่ไม่ใส่ ยูนิฟอร์มของโรงเรียนล่ะฮะ"
ดงแฮถามอย่างสงสัยกะว่าจะถามตั้งนานเเล้วเเต่ลืม -*- ฮีซอลยิ้มก่อนจะลากดงแฮไป
ที่โรงอาหารด้วยกัน
"อ่อ ขี้เกียจหน่ะ"
ฮีซอลตอบเเบบสบายๆ
"ห๊ะ ขี้เกียจ"
ขี้เกียจ โถ่พี่ชายครับ เอาเถอะ ดงแฮยิ้มเเหยๆ กับความเเน่ของพี่ชายหน้าหวานตรงหน้า
"ก็ช่วยไม่ได้ อาจาร์ย โรงเรียนนี้มันไม่น่ากลัวเองนี่หว่า ฮ่าๆๆ"
ฮีซอลหัวเราะลั่นโรงอาหาร บรรดาสาวแท้สาวเทียมต่างตกใจไปตามๆกัน
ขณะที่ดงแฮเเละฮีซอลกำลังจะคุยกันอยู่นั้นเอง
"ฮีซอล!!!"
เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลังของฮีซอล
"ใครฟร่ะ"
ฮีซอลเอ่ยปากดงแฮอย่างไม่สนใจ ทั้งๆที่ยังไม่ได้หันไปมองคนข้างหลังเลยด้วยซ้ำ
ฮีซอลพยายามไม่สนใจ แม้ว่าหัวใจของตัวจะจะแทบกระโดดออกมาอยู่ข้างนอกอยู่แล้ว น้ำเสียงแบบนี้มีแค่คนๆเดียวเท่านั้น
"แหยะ หัวนายเหนียวชะมัด"
ฮีซอลทำหน้าเเหย ก่อนจะเอามือไปเช็ดที่ผ้าห่มของเด็กหนุ่มตัวเล็กกว่าตรงหน้า
ดงแฮยิ้มแหะๆ ก็จะไม่ให้เหนียวได้งัยล่ะ น้ำส้มของเจ้าคิบอม มันยังอยู่บนหัวอยู่เลย
หน่ะซิ
"เอ่อ คือ..." ดงแฮ เริ่มกระอัก กระอ่วน ทำตัวไม่ถูก ก็เค้าหน่ะไม่เคยอยู่กับคนอื่น2ต่อ2
ในห้องนอน แถมยังพึ่งจะรู้ว่าเค้าเป็นพี่ชายอีกตะหาก
โอ้ยย ดงแฮเครียด
"นี่ ไม่ต้องเกร็งหรอกน่า เดี๋ยวก็ชิน ชั้นว่า นายไปอาบน้ำเหอะ เร็วๆด้วย ชั้นมีเรื่องจะคุย"
พูดจบ ฮีซอลก็ฉุดดงแฮขึ้นจากที่นอน เเล้ว ดันเข้าไปในห้องน้ำโดยที่เจ้าตัวยังไม่ได้
พูดอะไรซักคำ
"เร็วๆ เข้าล่ะ ขืนนายซักช้า ชั้นฆ่านายแน่"
สิ้นเสียงของฮีซอล ดงแฮที่อยู่ในห้องน้ำก็แทบจะ เปิดฝักบัวล้างหัวเหนียวๆออกแทบไม่ทัน
15 นาที ผ่านไป....
"รีบแต่งตัวเร็วๆเข้า ชั้นมีเรื่องคุยด้วยนิดหน่อย"
ฮีซอลที่นอนดูทีวี อยู่บนเตียงของดงแฮเอ่ย ก่อนจะหันกลับมาสนใจรายการทีวีที่อยู่
ตรงหน้าต่อ
"ฮะ "
ดงแฮรับคำ
ว่าเเต่ สรุปเเล้วนี่ห้องของผมหรือห้องของพี่กันเเน่เนี่ยพี่ฮีซอล
"เสร็จแล้วฮะ พี่ฮีซอล " ดงแฮเอ่ย ก่อนจะลากเก้าอี้จากโต๊ะเขียนหนังสือมานั่งๆเตียง
ฮีซอล เหลือบมองดงแฮเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวนั่งให้อยู่ในท่าที่ห้อยขาลงจากเตียง
"นายใส่ยูนิฟอร์มของโรงเรียนเเล้วขึ้นชะมัดเหมือนชั้นไม่มีผิด"
ฮีซอลเอ่ยชมดงแฮที่นั่งอยู่ข้างหน้าโดยไม่วายที่จะหันมาชมตัวเองด้วย ดงแฮยิ้มอย่างอายๆ
"นี่ ดงแฮ ชั้นรู้นะ ว่านายหน่ะโดน คิบอมมันแกล้งเยอะเลยล่ะซิ"
ฮีซอลเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักใจไม่เบา ดงแฮที่กำลังเช็ดผมอยู่ถึงกับชะงัก
"เปล่าหรอกฮะ ใครบอกพี่ฮีซอลหรอฮะ"
ดงแฮ ปฏิเสธ หน้าตาเฉย ก่อนจะเเสร้งทำเป็นไม่สนใจ เช็ดผมต่อ
"เรื่องในบ้าน ชั้นรู้ทุกอย่างเเระ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่นายเข้าไปปลุกคิบอมเเล้วโดนบีบคอ
เรื่องน้ำส้มเมื่อวาน เรื่องที่โดนมันด่าไม่เว้นเเต่ล่ะวัน"
"ฮ่าๆ เล็กน้อยครับ ไม่เป็นไรหรอก ผมมาอาศัยอยู่ที่นี่ ผมมีสิทธิเลือกอะไรด้วยหรอฮะ"
ดงแฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ฮีซอลยิ้มบางๆกับความคิดของเด็กหนุ่มตรงหน้า
"นายนี่ คิดมากซะมัด นายเป็นน้องชั้นนะ อีกอย่างคุณหญิงแม่ฝากชั้นมาบอกนายว่าจัด
การคิบอมมันได้ตามใจเลย คุณหญิงเเม่ไม่ว่า"
ฮีซอลยิ้มบางๆให้กับเด็กหนุ่มตรงหน้า
อายุเเค่12เเต่นาย คิดอะไรได้เป็นผู้ใหญ่กว่าชั้นอีกแหะ
"ผมไม่กล้าทำอะไรคิดบอมหรอกฮะ พี่ฮีซอล คิบอมน่ากลัวจะตาย"
ดงแฮยิ้มเเหยๆ
ใครมันจะไปกล้าทำอะไรคิบอมล่ะ ก็มัน ออกจะโหดซะขนาดนั้น
"นี่ ชั้นจะช่วยนายเอง ดงแฮ"
ฮีซอลเอ่ยอย่างมั่นใจในฝีมือของตัวเอง แม้คิบอมจะไม่ค่อยเชื่อฝังเค้าเท่าพี่ใหญ่
แต่ก็พอเชื่อฟังบ้างเเระน่า
"ว่าเเต่ คุณหญิงแม่ตอนนี้อยู่ไหนหรอฮะ"
ดงแฮเอ่ย ก่อนจะเดินไปส่องกระจกที่โต๊ะเครื่องแป้ง เพื่อส่องความเรียบร้อยของตัวเอง
"อยู่ที่อังกฤษกับพี่ใหญ่หน่ะ"
"พี่ใหญ่?"
ดงแฮทำหน้าสงสัย
"พี่ชายคนโตหน่ะ เดี๋ยว นายก็คงได้เจอล่ะ"
"อ่อ ฮะ หวาย 6โมงครึ่งเเล้ว ไม่รู้คิบอมตื่นยัง เดี๋ยวผมไปปลุกคิบอมก่อนนะฮะ"
ดงแฮเเทบจะวิ่งออกจากห้องไปถ้าพี่ฮีซอลไม่ขัดซะก่อน
"นายไม่ต้องไปหรอก ชั้นสั่งให้นมยูไปปลุกเรียบร้อยเเล้ว"
"เฮ้ออ ขอบคุณครับ"
ดงแฮ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม
"นายหน่ะ เลิกทำท่าหงอๆได้เเล้ว ต่อจากนี้ไปนายจะต้องสู้กับคิบอมได้เเล้วนะ"
ดงแฮที่ตั้งท่าจะพูดปฎิเสทกลับพูดไม่ออกเมื่อ เห็นสายตาของฮีซอลที่จ้องมา
"ครับ สู้ครับ"
ดงแฮตอบเสียงอ่อย
ว่าแต่ ชั้นจะเอาอะไรไปสู้กับคิบอมได้ล่ะเนี่ยย
โฮกกกกกกกกกก ความหวังช่างน้อยนิด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ไม่ทันที่2สาว เอ้ย 1หนุ่ม กะอีก1หนุ่มน้อย กำลังคุยกันอย่างถูกคอ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
"นี่ ลี ดงแฮ จะไปโรงเรียนมั๊ยห๊า"
เสียงตะคอกของคิบอมทำเอาดงแฮสะดุ้งไม่น้อย
"ทำไงดีอะพี่"
ดงแฮถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน
"เดี๋ยวจัดการเอง แต่นายต้องสู้นะโอเคมะ"
ฮีซอลลูบหัวดงแฮเบาๆ
"ครับ สู้ครับ" ดงแฮเอ่ย ความสำเร็จ ทำไมมันอยู่สูงเหลือเกิ๊นนนนนนนน
"ไปนั่งที่เตียงซะ"
ฮีซอลผลักดงแฮไปที่เตียงก่อนที่ตัวเองจะเดินไปเปิดประตู
"อ้าว พี่"
สีหน้าของคิบอมตกใจไม่น้อยที่เห็นฮีซอลพี่รองยืนอยู่หน้าประตูห้องแทนที่จะเป็นดงแฮ
"ทำไม ตกใจมากเลยหรอ ที่เห็นชั้นหน่ะ"
ฮีซอลเอ่ยอย่างติดตลก แต่ในคำพูดนั้นเเสดงถึงว่าเค้าพูดจริงอย่างหน้าประหลาด
"ก็ ปล่าว"
คิบอมเอ่ยก่อนจะดันตัวเข้ามาในห้องนอนของดงแฮ ฮีซอลยิ้มมุมปากก่อนจะปิดประตู
"ดงแฮ นายคิดจะหาพวกรึไง หืม"
คิบอมหันมามองดงแฮที่นั่ง จุมปุก อยู่บนเตียง
"นี่ หัดมองคนอื่นเค้าในเเง่ดีบ้างซิ มันดีกับตัวนายเองนะ คิบอม"
ดงแฮเอ่ยยิ้มๆราวกับไม่กลัวอะไรเเต่มีใครอยากจะรู้มั๊ยยย ว่าในใจของดงแฮหน่ะ มันสั่นเสียจนรัวจะเป็นกลองอยู่เเเล้ว
เยสสสสส 1-0 ดงแฮนายเก่งม๊ากกกกกกกกกก ฮ่าๆๆๆๆ
"ปากเก่งขึ้นหนิ"
คิบอมเอ่ย ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเตียง
"นายเคยลองรึไง ถึงรุว่าชั้นหน่ะปากเก่ง"
ดงแฮเชิดหน้าขึ้น
ตายเเล้ววว พูดไรออกไปหว๊ะเนี่ย ลี ดงแฮ
"อยากให้ลองมั๊ยล่ะ" คิบอมยิ้มก่อนจะนั่งลงบนขอบเตียง
เฮ้ยๆๆๆๆๆ ซักเลยเถิดเว้ย
"เฮ้ยๆๆ ชั้นยังอยู่เว้ย ไปๆๆ ไปโรงเรียนกัน"
ฮีซอลเอ่ยก่อนจะยืนขึ้น
"พี่จะไปด้วยหรอ"
คิบอมหันมาถามฮีซอลที่ยืนจังก้าอยู่หน้าทีวี
"อะ เเน่นอนอยู่เเล้ว"
"ห๊า"
ทั้งคิบอมเเละดงแฮ ต่างอุทานกันเสียงหลง ต่างคนต่างหน้าเหวอไปตามๆกัน
ในตอนเช้าวันนี้ ภายในรถตู้สีขาวคันหรู สภาพจิตใตของเเต่ละคนเเตกต่างกัอย่างสิ้นเชิง
ชิ จะกลับมาทำไมตอนนี้ฟร่ะ ไอ่พี่บ้า โอ้ยย หงุดหงิด คิบอมคิดในใจอย่างหัวเสีย ตอนนี้
เค้าทำอะไรได้ล่ะนอกจากทำหน้าบูด ต้อนรับอารมณ์ที่ดงแฮมีพวกหน่ะ
แหม พอมีพวกหน่อยล่ะลั้ลลาเชียวนะ
"หนวกหู"
คิบอมพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด
ชิ คนบ้าอะไรเอาเเต่ใจตัวเอง
ดงแฮเบ้ปากกับความเอาเเต่ใจของน้องชายคนเล็กของบ้าน
"หนิ คิบอม หัดพูดซะบ้างนะ อย่าเงียบให้มันมากนักเลย "
พูดจบฮีซอลก็เอื้อมมือไปขยี้หัวของเจ้าน้องชายตัวดีที่นั่งอยู่ข้างหน้า ก่อนจะหันมา
เล่นกับดงแฮต่อ
"จิ๊" คิบอมเอามือปัดๆทรงผมของตัวเองอย่างหัวเสีย
ซักพักรถตู้สีขาวคันหรูก็จอดลงที่ประตูหน้าของโรงเรียน ทั้ง3คนเดินลงจากรถ
"ดงแฮเดี๋ยวไปทานข้าวเช้ากับพี่นะ"
ฮีซอลยิ้มก่อนจะควงเเขนของดงแฮเเล้วเอาหน้าถูเเขนดงแฮอย่างอ้อนๆ
บรรดานักเรียนคนอื่นต่างมองมาทางดงแฮเเละฮีซอลอย่างสนใจ
"หน้าไม่อาย "
คิบอมเหล่มอง ฮีซอลกับดงแฮเล็กน้อย ก่อนจะเดินขึ้นตึกเรียนไป
"ชิ เด็กแก่แดด ไม่ต้องสนใจดงแฮไปกินข้าวกัน"
ฮีซอลเเลบลิ้นไล่หลังคิบอม ก่อนจะหันมาคุยกะดงแฮต่อโดยไม่สนใจบรรดานักเรียนคนอื่นๆที่มุงทั้งคู่
อย่างสนใจ
"ฮะพี่ ว่าเเต่ทำไมพี่ไม่ใส่ ยูนิฟอร์มของโรงเรียนล่ะฮะ"
ดงแฮถามอย่างสงสัยกะว่าจะถามตั้งนานเเล้วเเต่ลืม -*- ฮีซอลยิ้มก่อนจะลากดงแฮไป
ที่โรงอาหารด้วยกัน
"อ่อ ขี้เกียจหน่ะ"
ฮีซอลตอบเเบบสบายๆ
"ห๊ะ ขี้เกียจ"
ขี้เกียจ โถ่พี่ชายครับ เอาเถอะ ดงแฮยิ้มเเหยๆ กับความเเน่ของพี่ชายหน้าหวานตรงหน้า
"ก็ช่วยไม่ได้ อาจาร์ย โรงเรียนนี้มันไม่น่ากลัวเองนี่หว่า ฮ่าๆๆ"
ฮีซอลหัวเราะลั่นโรงอาหาร บรรดาสาวแท้สาวเทียมต่างตกใจไปตามๆกัน
ขณะที่ดงแฮเเละฮีซอลกำลังจะคุยกันอยู่นั้นเอง
"ฮีซอล!!!"
เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลังของฮีซอล
"ใครฟร่ะ"
ฮีซอลเอ่ยปากดงแฮอย่างไม่สนใจ ทั้งๆที่ยังไม่ได้หันไปมองคนข้างหลังเลยด้วยซ้ำ
ฮีซอลพยายามไม่สนใจ แม้ว่าหัวใจของตัวจะจะแทบกระโดดออกมาอยู่ข้างนอกอยู่แล้ว น้ำเสียงแบบนี้มีแค่คนๆเดียวเท่านั้น
ดงแฮยักไหล่ ส่ายจะส่ายหน้าเป็นเชิงว่า ไม่รู้
"ฮีซ้อนน !! ไอ่เพื่อนบ้า"
ฮีซอลหันหลังไปตามเสียง ข้างหลัง อย่างเลี่ยงไม่ได้
ใบหน้าขาวขึ้นสี แค่เห็นหน้า นายก็เป็นถึงขนาดนี้เเล้วหรอเนี่ย ฮีชอล
to be
เมื่อไหร่ตองจะกับอ่ะ พรุ่งนี้ก็ 25 ธ.ค.แล้ว